Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
        







     

         

 
                                                              NAUKA

                                                       Wirus Ebola

Górujący nad równikami zachodniej Kenii, imponujący szczyt Elgon jest prawdopodobnie wylęgarnią wirusa tak zaraźliwego jak przeziębienie a przy tym niosącego śmierć w równym stopniu do Dżuma. Dotychczas nie znaleziono nań lekarstwa.

Śmierć człowieka zawsze jest przykra. Zwłaszcza gdy akurat przebywasz wraz z nim na niewielkiej przestrzeni 35 - osobowego samolotu. Nie zarejestrowano jednak uczuć tych, którzy wówczas, w styczniu 1980 roku, lecieli znad Jeziora Wiktoria do Nairobi wraz z mężczyzną, którego dalej będziemy nazywać "Charles Papin." Uwieczniono natomiast błyskawiczną straszliwą śmierć Papina. Wszystko zaczęło się 1 stycznia kiedy Papin, 56 letni inżynier z Francji, odwiedził położoną na wzgórzu Elgon w dżungli kenijskiej Jaskinię Kitum. Nigdy się nie dowiemy, co się naprawdę stało, ale tydzień później u Papina wystąpił narastający ból głowy. Wzrosła gorączka i zaczął wymiotować. Oczy poczerwieniały, twarz, usiana purpurowymi wypryskami, pożółkła. Z czasem wypryski zsiniały, a twarz w dziwny sposób znieruchomiała. Papin stał się drażliwy i podniecony, jak gdyby dostał udaru mózgu. Bezradni lekarze wysłali go do Nairobi.

 

Czarna śmierć

W połowie lotu Papin zaczął wymiotować czarną krwią. Z nosa także sączyła się krew. Wirus próbował znaleźć nowego gospodarza: poprzedni już umierał. Twarz Papina zapadła się, ponieważ tkanka podskórna uległa rozpuszczeniu. Ruchy stały się automatyczne, jako że część mózgu obumarła. Nerki przestały pracować a wątroba rozkładała się jak u trupa. Po wylądowaniu Papin został przewieziony do szpitala. Tam zapadł w śpiączkę, krwawiąc ze wszystkich jam ciała. Wyściółka jelitowa została wydalona przez odbyt, przy czym dało się słyszeć odgłos przypominający dźwięk "dartej bawełny." Papin umierał...żyjący w nim wirus szukał nowego gospodarza. Znalazł go w człowieku, który starał się pomóc choremu. Gdy doktor Shem Musoke zaglądał w gardło pacjenta, próbując udrożnić drogi oddechowe. Papin zwymiotował prosto w jego twarz. Sam Papin zmarł następnego dnia, ale wirus ocalał. Dziewięć dni później u doktora Musoke wystąpił ból głowy. Potem poczerwieniały oczy...

 

Niezniszczalne mikroby.

Musoke i Papin zostali zaatakowani przez niszczycielskiego wirusa Marburg. Do dzisiaj niewiele o nim wiadomo. Wiemy, że zabija jedną osobę na cztery zakażone, pochodzi z Afryki, jest wysoce zaraźliwy i nie ma na niego lekarstwa. Marburg należy do szczególnej grupy wirusów, określanych przez naukowców mianem "pojawiających się wirusów." Zwane są tak ze względu na to, że niespodziewanie opuszczają swoje własne środowisko i atakują ludzi. Jednym z najbardziej znanych wirusów tej grupy jest HIV ( wirus nabytego zaniku odporności ). Podobnie jak w przypadku innych wirusów tego rodzaju, do tej pory nie odkryto źródła pochodzenia HIV. Czy pochodzi ze środowiska naturalnego? Jeśli tak, to czy przenoszą go komary, małpy, czy też rośliny? Skąd w ogóle się wywodzi? Niestety, nie znamy odpowiedzi na te pytania. Prowadzone na szeroką skalę badania pozwalają przypuszczać, że źródłem tym są kolonie małp w Afryce. Wiemy na pewno, że wirusy są najmniejszymi spośród żyjących istot. Są pasożytami żyjącymi o rozmnażającymi się kosztem organizmu gospodarza. Marburg należy do rodzaju Filovirus, a rozpoznawalny jest pod mikroskopem dzięki charakterystycznej nitkowatej budowie ciała. Wirusy tej grupy niszczą tkanki ciała, ze szczególną intensywnością atakując organy wewnętrzne. Wskutek rozkładu tkanki, organizm stara się usunąć zainfekowany płyn, co sprawia, że wirus rozprzestrzenia się. Dążenie do reprodukcji własnego materiału genetycznego powoduje, że wirus może nawet wywołać u gospodarza napad drgawek, podczas którego - w wyniku krótkich, gwałtownych ruchów chorego - dochodzi do rozprzestrzenia zakażonej krwi na rozległym obszarze. W systemie stopniowania szkodliwości wirusów Marburg zajmuje najwyższy - czwarty - poziom. Dla porównania dodajmy, że HIV w tej klasyfikacji umieszczony został a poziomie drugim, podczas gdy poziom pierwszy zajmują wirusy wywołujące zwykle przeziębienia. Pierwsze ogniska zachorowań na tzw. chorobę marburską wywołały sensację. W 1967 roku wirus ten zdziesiątkował pracowników fabryki szczepionek w Marburgu w Niemczech. W zakładzie wykorzystywano komórki małp pochodzących z Ugandy. Jedna z małp była zarażona. W jakiś sposób - dokładna droga zakażenia nie jest znana - choroba rozprzestrzeniła się wśród osób zajmujących się zwierzętami. Lekarze byli przerażeni tym co widzieli. Wirus zdawał się koncentrować w najbardziej zaskakujących miejscach - wewnątrz gałki ocznej i w jądrach. Na 31 osób zaatakowanych przez wirusa, siedem zmarło, zanim choroba zdążyła się rozprzestrzenić na dobre.

 

Śmiertelny atak.

Pomimo straszliwych objawów chorobowych, Marburg nie jest najbardziej śmiercionośnym wirusem na świecie. Dziewięć lat po odkryciu choroby marburskiej, w Sudanie, w środkowej Afryce, wystąpiły ogniska zachorowań wywołane przez znacznie bardziej niszczycielskiego wirusa. W lipcu 1976 roku zmarł sudański businessman, przy czym objawy chorobowe przypominały symptomy charakterystyczne dla choroby marburskiej. W niedługim czasie - wykazując te same objawy - zmarli jego współpracownicy. Choroba rozprzestrzeniała się w szybkim tempie. Wkrótce dotarła do miasteczka, w którym znajdował się szpital. Fatalne wyposażenie i ograniczone środki lecznicze będące w dyspozycji lekarzy spowodowały, że w niedługim czasie szpital upodobnił się do cmentarzyska. Wskaźnik śmiertelności tego nowego wirusa wynosił 50 %. W obawie o swe życie, mieszkańcy miasteczka rozpierzchli się po buszu. Pozbawiony żywiciela wirus wycofał się. Jednakże około dwóch miesięcy później, 800 km na zachód, w równikowych lasach północnego Zairu, wystąpił ponownie, niosąc jeszcze większe spustoszenie. Epicentrum epidemii stanowił szpital w Yambuku - prowadzony przez belgijskie zakonnice w pobliżu rzeki Ebola. Choroba rozprzestrzeniała się gwałtownie. Podobnie jak w Sudanie, szpital dysponował zaledwie kilkoma strzykawkami. Każdego dnia pięcioma strzykawkami iniekowano setki pacjentów. W ciągu kilku dni wirus opanował 55 okolicznych wiosek. Zarządzono blokadę dróg, a żołnierzom rozkazano strzelać do każdego, kto próbowałby opuścić "gorący teren." Jeden po drugim, milkli korespondenci radiowi Yambuku. Z czasem wszystko ucichło, a wirus kontynuował swój śmiertelny marsz. Wszystko to przypominało wydarzenia w Sudanie, ale w jeszcze gorszej wersji. Tym razem tylko jedna osoba na dziesięć przeżyła.

 

Identyfikacja wirusa.

Wszystko skończyło się niespodziewanie. Wirus wycofał się, pozostawiając na swej drodze opustoszałe wioski. Lekarze nie wiedzieli, co o tym sądzić. Udało im się jedynie zidentyfikować i nazwać wirusa - Ebola Zair. Mniej śmiercionośną odmianę nazwano Ebola Sudan. Kolejny atak wirusa miał miejsce dopiero po dwudziestu latach. W marcu 1995 roku Gaspar Menga, pracujący w dżungli niedaleko Kikwit w Zairze, wrócił do domu skarżąc się na złe samopoczucie. Gorączkował. Dziesięć dni później wykrwawił się na śmierć, wskutek zakażenia jakąś nieznaną chorobą. Następnie zmarł jego syn, potem brat i inni członkowie rodziny. W ciągu kilku tygodni wirus opanował Kikwit, a szpital przepełniony był beznadziejnymi przypadkami. Kiedy do Kikwit przybyła międzynarodowa grupa specjalistów, aby pomóc miejscowym lekarzom opanować epidemię, panika ogarnęła miasto. Na ulicach słychać było krzyki, a ludzie zostawiali chorych krewnych i przyjaciół tam, gdzie dopadł ich atak choroby. Aby zminimalizować ryzyko zakażenia, członkowie przybyłej grupy specjalistów wprowadzili dość oryginalny sposób powitania, znany jako "uścisk dłoni z Kikwit", polegający na dotknięciu łokcia łokciem, co ograniczało bezpośrednie kontakty ludzi. Lekarze odkryli wkrótce, że rozprzestrzenianiu się wirusa sprzyjają wierzenia religijne ludności, istniał bowiem zwyczaj dotykania zwłok w czasie pogrzebu. Od tej pory zmarłych owijano syntetycznym pokrowcem i grzebano w naprędce w wykopanych, masowych grobach. Epidemia trwała trzy miesiące. W tym czasie w Kikwit zmarły 244 osoby. Oznacza to, że na dziesięciu zakażonych pacjentów, ośmiu umierało. W Kikwit - próbując ustalić źródło pochodzenia wirusa - Centrum do spraw Kontroli Chorób ( CDC ) w USA założyło labolatorium w dżungli gromadząc okazy roślin i owadów oraz pobierając krew zwierząt do dalszych badań. Dotychczas nie udało im się jednak odkryć pochodzenia wirusa. W przeszłości badania CDC przyczyniły się do zidentyfikowania innych śmiercionośnych wirusów, wśród których wystarczy wymienić chociażby wirusa gorączki krwotocznej krymsko - kongijskiej, wirusa Junin, choroby lasu Kyasanur i Machupo oraz inne. Niektóre z nich są niewiarygodnie rzadkie - zanotowano np. tylko trzy przypadki zakażenia wirusem Sabia, powodującym chorobę zwaną gorączką krwotoczną dorzecza Amazonki. Z inną rodziną śmiercionośnych wirusów - Hantavirusami - po raz pierwszy zetknęliśmy się w czasie wojny koreańskiej, kiedy to w latach 1951 - 1954 zarażonych zostało 2 500 amerykańskich żołnierzy, spośród których zmarło 121. wirus nie charakteryzował się więc wysoką śmiertelnością. Zupełnie inaczej było w przypadku innego szczepu tej samej rodziny - Sin Nombre, który w 1993 roku zaatakował Nowy Meksyk. Wirus zabijał w ciągu kilku minut od wystąpienia pierwszych namacalnych objawów. Jak na ironię, pierwszymi ofiarami byli młodzi i zdrowi sportowcy.

 

Poza kontrolą.

Dzięki CDC odkryto źródło tego wirusa. Był nim gatunek pustynnego gryzonia - stąd możliwe było opanowanie sytuacji. Jednakże, nawet możliwości CDC mają swoje granice. "Zdajemy sobie sprawę z tego, że nigdy nie będziemy w stanie pokonać chorób zakaźnych." - mówi doktor David Satcher, kierownik CDC - "Pojawia się pytanie, czy jesteśmy w stanie na tyle kontrolować te organizmy, aby możliwa była nasza koegzystencja." Jak na razie możliwości kontroli infekcji wywoływanych przez wirusy poziomu czwartego są zerowe. Poza organizmem unieszkodliwienie wirusów nie jest zbyt trudne. Można je błyskawicznie zabić, działając promieniowaniem ultrafioletowym, lub nieco wolniej - w godzinę lub dwie - działając środkiem odkażającym. Zdane na siebie mogą przeżyć w temperaturze pokojowej ponad pięć tygodni. Gdy jednak zaatakują organizm, są nie do opanowania. W głównym labolatorium CDC - najlepiej na świecie zabezpieczonym miejscu gdzie przechowywane są wirusy - nie lekceważy się niebezpieczeństw, jakie grożą ze strony wirusów poziomu czwartego. Labolatorium pracuje w warunkach podciśnienia aby uniemożliwić wydostanie się zanieczyszczeń na zewnątrz, drogą powietrzną. Pracownicy ubrani są w ciężkie kombinezony ochronne - jałowy mundurek lekarski, dalej kilka warstw gumowych rękawiczek i wysokie, oklejone na szwach obuwie, po czym dopiero następuje rodzaj kombinezonu używanego w przestrzeni kosmicznej, zaopatrzonego w agregat dostarczający powietrze. Po przyjściu, jak i opuszczając miejsce pracy, personel przechodzi serię kąpieli chemicznych i dostaje dawkę promieniowania ultrafioletowego. Nikt nie może pracować sam. Zespoły dwuosobowe stanowią niezbędne minimum, przy czym pracownicy - wzajemnie się kontrolując - gotowi są do natychmiastowego działania w razie pęknięcia kombinezonu. Wszystko jest tak szczelne, że można się udusić. W pomieszczeniach, w których przechowuje się śmiercionośne wirusy, wszystkie szczeliny - włącznie ze szczelinami wokół gniazdek - są oklejone. W razie wystąpienia najmniejszego wzrostu ciśnienia powietrza włącza się alarm. Jedyną bronią przeciw wirusom poziomu czwartego jest kontrola i izolacja. To, co niegdyś pozostawało w izolacji w sposób naturalny, teraz - dzięki turystyce i możliwości podróżowania drogą powietrzną - stało się powszechnie dostępne w ramach Globalnej Wioski.

 

Wirus wymyka się.

Uważa się, że HIV pochodzi z Afryki, a wydostał się stamtąd na pokład samolotu. Dowodzi to, jak łatwo może dojść do rozprzestrzenienia choroby. Papin, ofiara wirusa Marburg w 1980 roku nie zaraził pasażerów, lecąc do Nairobi. Ale gdyby był to lot międzynarodowy, mogłoby się to skończyć katastrofą.

 

Wirus Ebola można odróżnić od wirusa Marburg ze względu na występujący na końcu, skręcony haczyk, tzw. "kij pasterski." Ebola mógł być przenoszony przez szczury i insekty, stanowiące znaczną część pożywienia mieszkańców w okolicy Kikwit w Zairze.

 

 

NOTATNIK - oczekując na śmierć.

W czasie zakażenia wirusem Ebola chory cierpi wskutek wystąpienia wszystkich, lub większości, z poniżej podanych symptomów: 1-6 dzień - ból głowy i gardła - w naczyniach krwionośnych tworzą się zakrzepy., które powodują zwolnienie przepływu krwi do głównych narządów - na skórze pojawiają się czerwone wykwity - skóra pokrywa się białymi pęcherzami 7-10 dzień - krwawienie z jamy ustnej, dziąseł i gruczołów ślinowych, śluzówka języka, gardła i tchawicy przesuwa się w stronę płuc lub zostaje oderwana podczas krwotocznych wymiotów - występuje opuchlizna jąder, które ponadto czernieją, u kobiet wargi sromowe stają się czarne i/lub sinieją, następuje poronienie u ciężarnych - następuje zniszczenie wątroby - nerki przestają pracować, a do krwi przedostaje się mocz, śledziona twardnieje i urasta do rozmiarów piłki baseballowej 11-13 dzień - gałki oczne wypełniają się krwią, z oczu może się sączyć krew - miąższ serca mięknie i następuje krwotok wewnętrzny, jama klatki piersiowej wypełnia się krwią - wyściółka jelita odrywa się i zostaje wydalona na zewnątrz przez odbyt - w czasie agonii występuje napad silnych drgawek, a rozrzucane szeroko kończyny rozbryzgują wokół zainfekowaną krew

 

ANALIZA - w jaki sposób wirusy atakują

Wirus przylega do ścianki komórki gospodarza, co powoduje szczelne otoczenie i wchłonięcie wirusa przez ścianę komórki. Wewnątrz komórki wirus pozbywa się zewnętrznej osłony białkowej. Jądro wirusa zbudowane jest z kwasu rybonukleinowego ( RNA ), lub dezoksyrybonukleinowego ( DNA ). Teraz jądro atakuje komórkę gospodarza. Następuje całkowite zniszczenie komórki gospodarza, co umożliwia wirusowi replikację i zaatakowanie kolejnej komórki. Aby zniszczyć komórkę w organizmie, wirus potrzebuje około 25 minut.

 mipzone.sitesled.com

                              Dodaj wpis do Księgi Gości ! (kliknij!)

e-mail: apokalipsy@tlen.pl

          GG: 8734263   3324083

     

      

Jak myślisz co się stanie w 2012 r.
Przejście w czwarty wymiar
Wojna nuklearna
Całkowita zagłada cywilizacji
Nic się nie stanie
Nie mam pojęcia